برند تایمکس را بیشتر با ساعتهای اقتصادی، روزمره و مدلهایی میشناسیم که قرار نیست هزینهی خیلی سنگینی روی دست خریدار بگذارند. اما حالا این برند آمریکایی با معرفی دو کرنوگراف جدید از سری آتلیه (Atelier)، نشان داده که میخواهد در دنیای ساعتهای جدیتر و گرانتر هم جایگاهی برای خود پیدا کند.
تایمکس به تازگی از دو مدل جدید با نامهای Chronograph Automatic M1a Ti و Chronograph Quartz M1q رونمایی کرده است؛ دو ساعت کرنوگراف که هرکدام در دو نسخهی بند فلزی و بند رابر عرضه میشوند و در مجموع، چهار رفرنس جدید را به خانوادهی آتلیه اضافه میکنند. این معرفی، فقط اضافه شدن چند مدل جدید به کالکشن تایمکس نیست؛ بلکه ادامهی مسیری است که این برند پیشتر با دیگر مدلهای سری آتلیه شروع کرده بود.
اما این دو ساعت تایمکس دقیقاً چه ویژگیهایی دارند، چه تفاوتی با هم دارند و آیا تایمکس واقعاً وارد قلمرو ساعتهای ردهبالا شده است؟ در ادامه، نگاهی دقیقتر به این دو کرنوگراف جدید خواهیم داشت.
سری آتلیه (Atelier) را میتوان تلاش جدید تایمکس برای فاصله گرفتن از تصویر همیشگیاش به عنوان یک برند صرفاً اقتصادی دانست. این خانواده با هدایت جورجیو گالی (Giorgio Galli)، مدیر طراحی شناختهشدهی تایمکس، شکل گرفته و قرار است چهرهای جدیتر، مینیمالتر و فنیتر از این برند آمریکایی نشان دهد؛ ساعتی که همچنان DNA ساده و کاربردی تایمکس را دارد؛ اما در متریال، طراحی و حتی قیمتگذاری، یک پله بالاتر قرار میگیرد.
پیش از معرفی این دو کرنوگراف جدید، تایمکس در سری آتلیه سراغ مدلهایی مثل ساعت غواصی و ساعت جی ام تی یا همان ساعت دو زمانه رفته بود؛ مدلهایی که نشان میدادند تایمکس در این کالکشن، به سراغ قابلیتهایی فراتر از نمایش ساده زمان رفته و میخواهد خانوادهای متنوعتر با کاربریهای تخصصیتر بسازد. حالا با اضافه شدن دو مدل کرنوگراف جدید، تعداد ساعتهای سری آتلیه به شش رفرنس رسیده و به نظر میرسد تایمکس برنامهی مشخصی برای توسعهی این خانواده دارد.
در بین دو مدل جدید، ساعت Chronograph Automatic M1a Ti را میتوان نسخهی جدیتر و فنیتر خانوادهی آتلیه دانست؛ مدلی که هم از نظر متریال، هم موتور و هم قیمتگذاری، فاصلهی محسوسی با تایمکسهای معمولی دارد. این ساعت با قاب ۴۲ میلیمتری عرضه شده و بدنهی آن ترکیبی از تیتانیوم و بخش میانی استیل با پوشش مشکی IP است؛ ترکیبی که هم وزن ساعت را پایینتر نگه میدارد و هم ظاهر صنعتی و مینیمال کالکشن آتلیه را حفظ میکند.
صفحهی ساعت کاملاً مشکی مات طراحی شده و از دو ساب دایال نقرهای براق برای عملکرد کرنوگراف استفاده میکند؛ قابلیتی که برای اولین بار به سری آتلیه اضافه شده است. برخلاف نسخه کوارتز، در این مدل خبری از نمایش تاریخ یا بافت تزئینی روی صفحه نیست و طراحی، کاملاً ساده و متمرکز بر خوانایی باقی مانده است. حاشیهی ثابت تاچیمتر و شیشهی سافایر دوانحنایی با سه لایه پوشش ضدبازتاب نیز بخشی از مشخصات این مدل هستند.
مقاومت در برابر آب این مدل ۵۰ متر اعلام شده؛ عددی که برای استفاده روزمره، شستن دست یا مقاومت در برابر قطرات باران و پاشش آب کافی است؛ اما نشان میدهد تایمکس در این مدل بیشتر روی طراحی، متریال و تجربهی یک کرنوگراف ردهبالاتر تمرکز داشته تا کاربری ماجراجویانه یا ورزشی سنگین.
مهمترین تفاوت این ساعت را باید در قلب آن جستوجو کرد؛ جایی که تایمکس از موتور اتوماتیک سوئیسی Landeron L72 استفاده کرده است. این موتور با فرکانس ۴ هرتز (۲۸,۸۰۰ ارتعاش در ساعت) کار میکند، ۴۳ ساعت ذخیره انرژی دارد و از ۲۸ سنگ (Jewels) بهره میبرد. تایمکس برای این مدل از درب پشتی شفاف هم استفاده کرده تا موتور ساعت قابل مشاهده باشد؛ این مدل ساعت مچی شیشهای را بیشتر در بین ساعتهای مکانیکی و گرانتر برندهای معتبر همچون ساعت سیکو میتوانید پیدا کنید.
این ساعت مچی اتوماتیک با دستبند فلزی تیتانیومی و قیمت ۲۲۵۰ دلار و همچنین در نسخهی بند رابر با قیمت ۲۱۰۰ دلار عرضه میشود؛ رقمی که نشان میدهد تایمکس در سری آتلیه، این بار به وضوح سراغ بازاری متفاوت از ساعتهای اقتصادی همیشگی خود رفته است.
در کنار نسخهی اتوماتیک، تایمکس مدل دیگری با نام ساعت Chronograph Quartz M1q را هم معرفی کرده که از نظر ظاهر، زبان طراحی بسیار نزدیکی به M1a Ti دارد، اما با رویکردی سادهتر و قیمت پایینتر عرضه میشود. این مدل با قاب ۴۰ میلیمتری تولید شده و بدنهی آن از استیل ضدزنگ با طراحی اسکلتون و بخش میانی مشکیرنگ با پوشش IP ساخته شده است. عرض بند در این مدل هم ۲۰ میلیمتر در نظر گرفته شده و مانند نسخهی اتوماتیک، هم با دستبند فلزی و هم بند رابر عرضه میشود.
صفحهی M1q، همان ترکیب مشکی مات با ساب دایالهای نقرهای را حفظ کرده، اما چند تفاوت ظاهری مهم با نسخهی گرانتر دارد. تایمکس در این مدل از بافت گیوشه (Guilloché) روی صفحه استفاده کرده که کمی جزئیات بیشتری به ظاهر ساعت میدهد. علاوه بر این، یک نمایشگر تاریخ هم در موقعیت ساعت ۶ قرار گرفته؛ چیزی که در نسخهی اتوماتیک دیده نمیشود.
در بخش فنی، M1q به موتور کوارتز سوئیسی Ronda 5021D مجهز شده؛ موتوری باتریخور که ساعت، دقیقه، ثانیه، کرنوگراف و تاریخ را نمایش میدهد. این مدل هم از حاشیه ثابت تاچیمتر، شیشه سافایر دوانحنایی با سه لایه پوشش ضدبازتاب بهره میبرد، اما مقاومت آن در برابر آب به ۱۰۰ متر میرسد؛ عددی که حتی از نسخهی اتوماتیک بیشتر است و آن را برای استفادهی روزمره، سفر یا تماس بیشتر با آب، کاربردیتر نشان میدهد.
قیمتگذاری این مدل هم به وضوح آن را به گزینهی در دسترستر خانواده آتلیه تبدیل کرده است. نسخهی دستبند فلزی با قیمت ۸۰۰ دلار و مدل بند رابر با قیمت ۷۰۰ دلار عرضه میشوند؛ اختلاف قیمتی قابل توجه نسبت به M1a Ti که احتمالاً برای بسیاری از علاقهمندان، نقطهی ورود منطقیتری به سری آتلیه تایمکس خواهد بود.
معرفی این دو ساعت کرنوگراف جدید فقط به اضافه شدن چند ساعت مشکی جدید به ویترین تایمکس خلاصه نمیشود. نکتهی مهمتر، جایگاهی است که این برند برای سری آتلیه در نظر گرفته است. تایمکس در طی سالهای گذشته، بیشتر با ساعتهای ارزان و اقتصادی شناخته میشد؛ مدلهایی که معمولاً با هزینهای منطقی قابل خرید بودند و بیشتر روی سادگی، دوام و استفادهی بیدردسر تمرکز داشتند؛ اما سری آتلیه تصویر متفاوتی از این برند ارائه میدهد.
قیمتگذاری مدل M1a Ti در محدودهی بیش از ۲۱۰۰ دلار، نشان میدهد تایمکس این بار به وضوح وارد فضایی شده که پیشتر کمتر در آن حضور داشت؛ بازاری که خریدار فقط به دنبال یک ساعت روزمره نیست و به متریال، موتور، کیفیت ساخت و هویت طراحی هم توجه بیشتری دارد. حتی مدل M1q هم با وجود قیمت پایینتر، همچنان فاصلهی قابل توجهی با تایمکسهای معمول بازار دارد.
در کنار این موضوع، گسترش سری آتلیه از مدلهای غواصی و GMT به کرنوگراف، نشان میدهد تایمکس احتمالاً برای این خانواده برنامهی بلندمدتتری دارد. حالا باید دید این برند تا چه اندازه میتواند در این مسیر جدید، جایگاه متفاوتی برای خودش بسازد و نگاه علاقهمندان ساعت را تغییر دهد.
